“ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ” – ବିରେନର ସେହି ଅଧା-ଖଣ୍ଡିଆ ଶବ୍ଦ ଓ ଏକ ଅମର ସ୍ମୃତି
ଆଜି ପବିତ୍ର ରାମ ନବମୀ। ସାରା ଦୁନିଆ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଜନ୍ମୋତ୍ସବରେ ମଜ୍ଜି ରହିଛି, ଆମ ସାଇ ଆଶ୍ରମ (ରଘୁନାଥପୁର) ପରିସରରେ ଆଜି ଏକ ଶାନ୍ତ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବେଶ। ଗୋଟିଏ ପଟେ ହୋମ-ଯଜ୍ଞର ପବିତ୍ର ଧୂଆଁ ଆକାଶକୁ ଛୁଉଁଛି, ଅନ୍ୟପଟେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଅକୁହା ଲୁହର ଧାର। କାରଣ, ଠିକ୍ ବର୍ଷେ ତଳେ ଏଇ ରାମ ନବମୀ ତିଥିରେ ଆମ ଆଶ୍ରମର ଜଣେ ଅତି ପ୍ରିୟ ଅନ୍ତେବାସୀ ‘ବିରେନ’ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ଅଜଣା ପଥିକରୁ ଆଶ୍ରମର ପୁଅ
ବିରେନ କେଉଁଠୁ ଆସିଥିଲା, କେମିତି ଆସିଥିଲା, ତା’ର ପରିବାର କିଏ—ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଆଜି ବି କାହା ପାଖରେ ନାହିଁ। ସେ ଥିଲା ଏକ ଅସମାହିତ ରହସ୍ୟ। ସେ କାନକୁ ଶୁଣିପାରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ କଥା କହିବା ବେଳେ ତା’ ଜିଭ ଥରି ଯାଉଥିଲା। ସେ ଖନେଇ ଖନେଇ ଅଧା-ଖଣ୍ଡିଆ ଶବ୍ଦରେ ଯେତେବେଳେ କଥା କହୁଥିଲା, ସେଥିରେ ଅଭିଭାଷା କମ୍ କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମୀୟତା ଅଧିକ ଥିଲା। ସେ ବହୁତ କମ୍ କଥା କହୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପରିଚୟ ଥିଲା—”ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ”। ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ ମୁହଁ ପୋତି, ଟିକେ ମୁରୁକି ହସି ସେ ଖନେଇ ଖନେଇ “ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ” ବୋଲି କହୁଥିଲା। ତା’ର ସେହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନ ଏମିତି ଭରି ରହିଥିଲା ଯେ ଯେକେହି ବି ତାକୁ ଭଲ ପାଇବସୁଥିଲା।
ସେହି ନିରବ ସେବା ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ଫଟୋ
ବିରେନ ଥିଲା ଜଣେ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ସେବକ। ବଗିଚାରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସେ ବସୁଥିଲା, ତାକୁ ଚକଚକ କରି ସଫା କରିଦେଉଥିଲା। ତାକୁ ଯେଉଁ କାମ କୁହାଯାଏ, ସେ ତାକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହ କରିଦିଏ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ମନକୁ କେବେ କିଛି କରେ ନାହିଁ। ସେ ଥିଲା ନିଛକ ପିଲାଟିଏ ଭଳି। ତା’ ସହିତ ଟିକେ ମିଶିଗଲେ ସେ ଗୋଟିଏ ଅଳି କରୁଥିଲା—”ମତେ ହନୁମାନଙ୍କ ଗୋଟେ ଫୋଟୋ ଦରକାର”। ତା’ର ମୁଖରୁ ବାହାରୁଥିବା “ଜୟ ବଜରଙ୍ଗ ବାଲି” ଶବ୍ଦ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ସ୍ପନ୍ଦନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା।
ଜୀବନର ଶେଷ ସଂଗ୍ରାମ ଓ ସେବାୟତଙ୍କ କାହାଣୀ
ହଠାତ୍ ଦିନେ ବିରେନର ଦେହ ଖରାପ ହେଲା। ଡାକ୍ତରଖାନା ନେବା ପରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ତା’ର ଦୁଇଟି ଯାକ କିଡ଼ନୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ମାତ୍ର କିଛି ଦିନର ଅତିଥି ବୋଲି ଡାକ୍ତର କହିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଆଶ୍ରମର ଆତ୍ମୀୟତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।
ବିଜୟ ପାତ୍ର ଓ ବିଜୟ ମାର୍ଥା: ଏହି ଦୁଇଜଣ ବିରେନକୁ ପିଲାଟି ଭଳି ସେବା କରିଥିଲେ। ବିଜୟ ମାର୍ଥା ତାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ‘ବାବୁଆ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। ‘ବାବୁଆ’ ବି ତାଙ୍କ କଥାକୁ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ଯାଏଁ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଳନ କରୁଥିଲା।
ମାନସ ବାବୁ (ଆଶ୍ରମର ଦେବଦୂତ) ଯେତେବେଳେ ବିରେନକୁ କ୍ୟାପିଟାଲ ହସ୍ପିଟାଲ ନିଆଗଲା, ସେଠାରେ ଦେବଦୂତ ସାଜି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ମାନସ ବାବୁ। ଖାଲି ବିରେନ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସେ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଆଶ୍ରମର ସବୁ ଅନ୍ତେବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁରକ୍ଷା କବଚ ସଦୃଶ। ତାଙ୍କର ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ସାହାଯ୍ୟ ବିରେନର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ କଷ୍ଟମୁକ୍ତ କରିବାରେ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା।
ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ଶେଷ ବିଦାୟ
ଆଶ୍ରମରେ ବିରେନ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲା। ରଞ୍ଜନ ସାସମଲ ତାକୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ସେ ବିରେନ ସହିତ ସାଙ୍ଗ ଭଳି ଥଟା-ମଜା କରୁଥିଲେ, ତାକୁ ହସାଉଥିଲେ। ବିରେନ ଯେତେବେଳେ ସଂସାରରୁ ବିଦାୟ ନେଲା, ରଞ୍ଜନ ବାବୁ ନିଜ ଜଣେ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମୀୟକୁ ହରାଇବା ଭଳି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଦୁଃଖକୁ ସେ ସେବାରେ ପରିଣତ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ଆଗେଇ ଆସି ବିରେନର ଦଶାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବହୁତ ଭଲ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ମଧ୍ୟ କରାଇଥିଲେ।
ଆଜିର ଦିନ ଏକ ସ୍ମୃତିର ସଂକଳ୍ପ
ବିରେନ ଆଜି ଶାରୀରିକ ଭାବେ ଆମ ଗହଣରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଏହି ରାମ ନବମୀରେ ତା’ର ସେହି ମୁରୁକି ହସା ମୁହଁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ନାଚି ଯାଉଛି। ତା’ର ବର୍ଷିକିଆ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅବସରରେ ଆଜି ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ନିରାଡ଼ମ୍ବର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ-ଯଜ୍ଞର ଆୟୋଜନ କରାଯାଇଛି।
ବିରେନ ଶିଖାଇଦେଇ ଗଲା ଯେ, ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ରକ୍ତରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେବା ଓ ଭଲପାଇବାରେ ଗଢ଼ାହୁଏ। ସେ ଆଜି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଥାଇ ନିଶ୍ଚୟ ହନୁମାନଙ୍କ ସେହି ଫଟୋଟି ପାଇଥିବ ଓ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଚରଣତଳେ ଶାନ୍ତିରେ ଥିବ।
”ବିରେନ, ତୁମେ ଆଜି ବି ଆମ ଆଶ୍ରମର ବଗିଚାରେ, ସେହି ହସରେ ଓ ସେହି ‘ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ’ ଧ୍ୱନିରେ ଜୀବିତ ଅଛ।”
🙏 ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୁମନ ଅର୍ପଣ ପୂର୍ବକ – ସାଇ ଆଶ୍ରମ ପରିବାର🙏